لشریکه

اِلَهِی وَ کَمْ مِنْ بَاغٍ ... هُوَ یُظْهِرُ لِی بَشَاشَةَ الْمَلِقِ، وَ یَبْسُطُ لِی وَجْهاً غَیْرَ طَلِقٍ فَلَمَّا رَاَیْتَ دَغَلَ سَرِیرَتِهِ، وَ قُبْحَ مَا انْطَوَی عَلَیْهِ لِشَرِیکِهِ فِی مُلَبِّهِ وَ اَصْبَحَ مُجْلِباً اِلَیَّ فِی بَغْیِهِ. (کاظمیه، ص: ۶۳, س:۱۳)