اِلَهِی قَدْ اَصَبْتُ مِنَ الذُّنُوبِ مَا قَدْ عَرَفْتَ، وَ اَسْرَفْتُ عَلَی نَفْسِی مَا قَدْ عَلِمْتَ فَاجْعَلْنِی عَبْداً اِمَّا طَایِعاً فَاَکْرَمْتَهُ، وَ اِمَّا عَاصِیاً فَرَحِمْتَهُ. (علویه، ص: ۱۱۲, س:۴)
سَیِّدی قَدْ اَصَبْتُ مِنَ الذُّنُوبِ ما قَدْ عَرَفْتَ، وَ اَسْرَفْتُ عَلَی نَفْسی بِما قَدْ عَلِمْتَ، فَاجْعَلْنی عَبْدا: اِمّا طایِعاً فَاَکْرَمْتَهُ، وَ اِمّا عاصِیاً فَرَحِمْتَهُ. (سجادیه، ص: ۴۵۷, س:۱۸)